දරුවෙකුගේ යැපෙන මානසිකත්වය ඉවත්කල යුත්තේ කුඩා කාලයේ සිටමය

දවසේ වැඩ අවසන් කර කාමරයට පැමිණි වාසනා ජංගම දුරකතනය අතට ගත්තාය. දවස පුරා ම කාර්ය බහුල වූ බැවින් ඇයට දුරකථනය බැලීමට වෙලාවක් වූයේ නැත. එහි මුහුණුපොතට පැමිණි නාදුනන මිතුරු ඇරයුමක් සමග මැසෙන්ජර් පණිවිඩයකි.

“අනේ මිස් මට උදව් කරන්න පුලුවන්ද?”
රූපිකා ලෙස නම සටහන් වෙද්දී ඇය විමසා තිබුණා ය. වාසනා ඇගේ විස්තර බැලුවේ ඇයව හදුනා ගැනීමේ අදහසිනි. තමා නාදුනන කෙනෙක් වුවද, ඇතුලත් කර ඇති විස්තර බොරු නොවන බව ඇයට පෙනී ගියා ය.

“මොකක්ද ඕන උදවුව? ඔයා මාව දන්නවද?” වාසනා අසා යැව්වාය.

“මම මිස්ව දන්නෙ නැහැ. එෆ් බී එකෙන් තමයි දැක්කෙ” තප්පර දහයක් යාමටත් ප්‍රථම පිළිතුරු ලැබුණේය.

“ඔයාට මොකක්ද ඕන උදවුව?”

“මගේ බබාට ඉස්කෝලේ යන්න පොත් ලැයිස්තුව ගන්න ඕන මිස්. පුළුවන්ද අරන් දෙන්න?”

“ආහ්. මාව දන්නෙත් නැතුව ඇයි මගෙන් ඉල්ලන්න හිතුණේ?”

“එෆ් බී පේජ් එකක අසනීප ළමයෙක්ට උදව් ඉල්ලලා දාල තිබුන පෝස්ට් එකකට මිස් ඒ ළමයගෙ විස්තර ඉල්ලලා කමෙන්ට් කරලා තිබුනා. එතනින් තමයි මම මිස්ව දැක්කෙ.”

“හ්ම්ම්. පොත්වලට කීයක් යනවද?”
ඉතින් විනාඩියක් ගත වීමටත් පෙර ඇය පොත් ලැයිස්තුවේ ඡායාරූපයක් එවා තිබුණාය. එයට අනුව පොත්වලට රුපියල් 3845 ක් වැය වේ.

“ඔයාගේ මහත්තයා මොකද කරන්නේ?”

“මේෂන් වැඩ මිස්. මේ දවස් වල වැඩ නැහැ.”

“ඔයා රස්සාවක් කරනවද?”

“නැහැ මිස්”

“හ්ම්ම්. ඔයාට මොනවද කරන්න පුළුවන්?”

“එහෙම මුකුත් කරලා නැහැ මිස්”

“ඔයා කොච්චර දුරට ඉගෙනගෙන තියෙනවද?”

“සාමාන්‍ය පෙළ වෙනකන් ඉස්කෝලේ ගියා. ඒත් ෆේල්”

“හ්ම්ම්. කෑම බීම හදන්න, මහන්න ගොතන්න, මල් වවන්න මේ වගේ මොනවා හරි, එහෙම නැත්නම් වෙන මොනවාම හරි දෙයක් ඔයාට පුලුවන්ද?”

“බැහැ මිස්. මිස්ට පොත් ටික අරන් දෙන්න පුලුවන්ද” ඉතින් නිරූපා නොරිස්සුමින් බව වාසනා වටහා ගත්තාය.

“හ්ම්ම්. අරන් දෙන්නම්”

“ස්තුතියි මිස්”

නිරූපාට අනුව ඇයට කළ හැකි කිසිවක් නැත. එවැනි දෙයක් සොයාගැනීමටද ඇයට අවශ්‍යතාවයක් නැති ගානය. ඉතින් නිරූපාගේ ගිණුම් අංකය ලබා ගත් වාසනා ඇයට රුපියල් පන්දහසක් යවා නිහඬ වූවාය. ඉන් පසු පැමිණි ස්තූති කිරීමේ පණිවිඩ කිහිපයට ම, සිනහවකින් පමණක් පිළිතුරු යැවූ වාසනා ටික දිනකින් නිරූපා අමතක කර දැමුවා ය. මාසයක් පමණ ගත වන විට නිරූපා ගෙන් නැවත පණිවිඩයක් ලැබිණි.

“කොහොමද මිස් හොදින් ඉන්නවද?” ඇය අසා තිබිණි.

“හොඳින් ඉන්නවා.” වාසනා පිළිතුරු යාවා තවත් දෙදිනක් ගත විය.

“මිස් කරදරයක් නැත්නම් අනේ මට උදවුවක් කරන්න පුලුවන්ද?” ඇය නැවත ඇසුවාය.

“මොකක්ද?”

“දුවගේ බෑග් එකයි සපත්තු දෙකයි දෙකම කැඩිලා. මට අරන් දෙන්න පුලුවන්ද?”

“ඔයා රස්සාවක් කරන්න කැමතිද?”

“මම කරලා නැහැ මිස්”

“මම ඇහුවේ කරන්න කැමතිද කියලා?”

“දුවව දාල යන්නේ කොහොමද මිස්?”

“ඒක ඉතින් ඔයාගේ ප්‍රශ්නයක්. හැම ප්‍රශ්නෙ ම මට විසඳන්න බැහැ නේ.”

“දුවව බලන්න ඕන මිස්”

“එහෙනම් ඔයා මොනව හරි දෙයක් ගෙදර ඉඳගෙන කරන්න කැමතිද?”

“බිස්නස් එකක් ද මිස්?”

“ඔව්.”

“බලන්න ඕනේ මිස්. මිස් බෑග් එකයි සපත්තු දෙකයි?”

“මම අරන් දෙන්නම්”

ඉතින් නිරූපාගේ අංකයට නැවත මුදල් බැර විය. ස්තුති කිරීමේ පණිවිඩ කිහිපයක් ද ලැබිණි. තවත් ටික දිනක් ගතවිය.

“මිස්. සල්ලි ටිකක් තිබුණා නම්, කෑම ටිකක් හදලා කඩේට දාන්න පුළුවන්” නිරූපා කියා එවා තිබුණාය.

“කීයක් ඕනේද?”

“විස්සක් විසි පහක් වත් ඕන මිස් බඩු ටික ගන්න.”

“මම එවන්නම්”

ඉතින් තිස් දහසක් යැවූ වාසනා සතුටු වූවාය. පාඨක ඔබට, කිසිදු හැඳුනුම්කමක් නැති ගැහැනියකට සල්ලි දෙන වාසනා මෝඩයෙක් ලෙස සිතෙනු ඇත. නමුත් ඇයට අවශ්‍ය වූයේ හැමදාම අනුන්ගෙන් යැපෙන නිරූපා වෙනුවට, තම දෙපයින් නැගී සිටිය හැකි නිරූපා කෙනෙකු බිහි කිරීමය.

සැමියාගේ මරණයෙන් පසුව අසරණ වූ ගීතා නන්දනී ද එවැනි ගැහැණියකි. සැමියාගේ මරණයෙන් පසු ඇයට ඉතුරු වූයේ මාස හයක් වයසැති තමාගේ කුඩා දියණිය සහ මහ පාර පමණි. කිසිදා කර නොතිබුණ ද, ඇය තමාට ලැබෙන සියලු ම කුලී වැඩ කලාය. ඔෂින් කතාවේ ඔෂින්ව දැක තිබූ ඇය වරෙක ඔෂින් වූවාය. ඇයද තම දරුවා පිටේ ගැටගසාගෙන නිවෙස්වල වැඩ කළාය.

අවුරුදු තුනක් ගතවන විට කිසියම් මුදලක් තමා සන්තක කර ගැනීමට ඇය දැරූ උත්සාහය සාර්ථක විය. තනි ගැහැණියක් ලෙස සමාජයේ රැදී සිටීම පහසු නොවුවද, ගීතා නන්දනී එම අභියෝගය ද ජය ගත්තා ය. තමා ඉතුරු කරගත් මුදලින් කෑම ව්‍යාපාරයක් ආරම්භ කළාය. අනේකවිධ දුක් කන්දරා මැද තවත් අවුරුදු තුනකින් කෑම කඩයක් දැමීමට ඇයට හැකි විය. දියණිය පාසල් යන වයස විට ගීතා කුලියට ගත් කඩයක මුදලාලි විය. ඇය ශිෂ්‍යත්වය ලියනවිට, ගීතා තමාගේම කඩයක් ආරම්භ කළාය. ඉතින් දැනුම් තේරුම් ඇති වයසේ සිටි දියණිය ද මවට හැකි සෑමවිටම උදවු වූවාය.

දියණිය උසස් පෙළ හදාරා අවසන් වූ පසු කඩය කුඩා හෝටලයක් බවට වෙනස් විය. ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර විශ්ව විද්‍යාලයෙන් දියණිය ව්‍යාපාර කළමනාකරණය පිළිබඳ උපාධියක් ලබා ගනිද්දී ගීතා නන්දනීට සෑහෙන තරම් විශාල හෝටලයක් අයිති විය. ඒ නිරූපාටත් වඩා අසරණව සිටි ගීතා නන්දනීගේ කතාවය.

ඉතින් වාසනාට අවශ්‍ය වූ ලෙසම නිරූපා ව්‍යාපාරය පටන් ගත් බවත්, ටිකෙන් ටික ඇය ව්‍යාපාරය දියුණු කරගත් බවත්, දැන් ඇයට ම කියා කඩයක් ඇති බවත්, සැමියා සමග එකතු වී ඇය එම කඩය කරගෙන යන බවත් ලියා තැබීමට ලැබෙන්නේ නම් වාසනා තවත් බෙහෙවින් ම සතුටු වනු ඇත.

“මම ඉගෙන ගත්ත ගෑනියෙක් නෙවෙයි. මම මහත්තයා එක්ක එනකොට වයස අවුරුදු දාසයයි. දුව ලැබුණේ අවුරුදු දහ අටෙන්. මහත්තයා නැතිවුණේ දුවට මාස හයෙන්. එදා ඉඳන් අවුරුදු විසි පහක් මම අනන්ත දුක් වින්දා, දුවත් හදාගෙන මේ මට්ටමට ජීවිතේ හදාගන්න. එදා මහත්තයා එක්ක එනකොට, දුවව බඩට ගන්නකොට, මට කවදාවත් හිතිලා තිබුනේ නැහැ මහත්තයා නැති වුනොත් මම කොහොමද ජීවත් වෙන්නේ කියලා. අපි කොහෙද වැටිලා ඉන්නේ කියලා. මම ඒ දවස්වල ම, අඩු තරමේ දරුවෝ හදා ගන්න කලින් හරි ඒවා හිතලා තිබුණා නම්, මට මෙච්චර දුක් විදින්න වෙන්නේ නැති වෙන්න තිබුණා.

ඉතින් මම මගේ දුවට කියන්නෙත්, ගෑනියෙක් විදිහට හැඟීම්වලට තැන දීලා, කාගේ හරි ජීවිතේට එකතු වෙන්න කලින්, එකතු වුනත් දරුවෙක් හදන්න කලින්, රජෙක්ව බැන්දත්, හිඟන්නෙක්ව බැන්දත්, ගෑණියෙක් තමන් හදන ඒ දරුවන්ගේ ජීවිතේ වගකීම තමන්ට තනියම ගන්න පුලුවන්ද කියලා බලලා ඉන්න ඕනේ. දරුවෝ දහයක් හැදුවත් කමක් නැහැ. හැබැයි දවසක ඕනේ වුනොත්, කාගෙවත් උදව්වක් නැතුව ගෑනියෙක්ට තනියම ඒ දරුවෝ දහ දෙනා ම හදාගන්න පුළුවන් වෙන්න ඕන. ජීවත් වෙන්න තැනක්, දරුවන්ට උගන්නන්න පුළුවන්කම තියෙන්න ඕනි. ඉතින් තව කෙනෙක්ගෙ වගකීම අරන් ජීවිතේ ඉස්සරහට යන්න කලින්, දෙමව්පියන්ගෙන් දෙයක් ලැබුනත් නැතත්, තමන්ට ඕන මූලික දේවල් ටික තමන් හදාගෙන ඉන්න එක හොදයි.” ගීතා දිනක් තම දියණියට කියා තිබුණා ය.

වාසනා හදුනන මිනිසුන් කොටසක් සිතා සිටින්නේ අසල්වැසියෙක්, මිතුරෙක් හෝ සහෝදරයෙක් විදේශගත වන්නේ තමා වටේ සිටින සියල්ලන් වෙනුවෙන් කියාය. ඔවුන්ට අනුව වාසනා විදේශගතව ඇත්තේ ඇයගේ වාසනාවට. ඉතින් ඇය අනිත් අයට ද උදවු කළ යුතුමය. වාසනා කැනඩාවට පැමිණ ගතවූ කාලයට ඇයගෙන් උදව් ඉල්ලා ලැබුණු පණිවිඩ රාශියකි. ඇය දන්නා සාමාන්‍ය පුද්ගලයන්, විදේශ රැකියා සොයා දෙන ලෙස ඉල්ලද්දී, තවත් අය නොයෙක් බඩු භාණ්ඩ සහ මුදල් ඉල්ලුවේය.

ඇත්තට ම මෙය අධ්‍යාපන මට්ටමේ නොව ආකල්පවල ප්‍රශ්නයක් බව වාසනා තේරුම් ගත්තාය. උගත් වූවද, නූගත් වුවද යැපෙන මිනිසුන් යැපෙනවාම ය. වාසනාගේ උගත් මිතුරු මිතුරියන් ඇයගෙන් තමන්ටද පී.එච්.ඩී එකක් සොයා දෙන ලෙස ඉල්ලා එවූ පණිවිඩ ද රාශියක් විය. ඔවුන් සිතන්නේ වාසනාගේ වාසනාවට ඇයට කැනඩාවේ පී එච් ඩී එක හදාරන්නට ලැබුණු බවය.
නමුත් එම අවස්ථාව ලබා ගැනීමට වාසනා මහාචාර්යවරුන් දෙසීයකට අධික පිරිසකට වසර දෙකක් පමණ ලියු බව ඔවුන් විශ්වාස කරන්නේ නැත. ඔවුන්ට එවැනි කැප කිරීමක් කිරීමට අවශ්‍යද නැත.
ඔවුන්ට අවශ්‍ය වන්නේ දෙයක් ලබා ඇති කෙනෙකුගෙන් ටිකක් ඉල්ලා ගැනීම ය.

දින කිහිපයක් ගත වූවද මුදල් ලබා දීමෙන් පසු වෙනදාට භාණ්ඩ මිලදී ගත් පසු එවන පින්තූර කීපය මෙවර නිරූපා ඒවා තිබුනේ නැත. ඉතින් වාසනා ඇයට පණිවිඩයක් තැබුවාය.

“බිස්නස් එක පටන් ගත්තාද?”

“නැහැ මිස්” දින කිහිපයකට පසුව පිළිතුරු ලැබී තිබුණි.

“ඇයි ඒ?”

“මිස් දුන්න සල්ලි ණයක් බේරන්න වියදම් වුණා.”

ඉතින් එපමණය. වාසනා නැවත නිරූපාට මෙසේජ් යැව්වේවත්, නිරූපා නැවත වාසනාට මෙසේජ් කළේවත් නැත.

තවත් දින කිහිපයක් ගතවන විට, වාසනා ගේ මිතුරිය ඇයව සොයා ආවා ය.

“වාසනා, ගෑනු කෙනෙක් ළමයෙක්ට උගන්නන්න උදව් ඉල්ලලා පෝස්ට් එකක් දාලා. මේ බලන්න. ඔයත් මේ වගේ අයට උදව් කරන නිසා මම පෙන්නන්න ගෙනාවේ”

ඉතින් වාසනා දුරකථනයට එබී බැලුවාය. නිරූපා ලෙස සඳහන් වී ඇති ගිණුමෙන් තම දරුවාට පොත්පත් ලබා ගැනීමට උදව් ඉල්ලා දමා තිබූ දැන්වීම දැක ගීතා නන්දනී නම් දිරිය කාන්තාවගේ දියණිය වූ වාසනා උදයංගී පෙරේරා ඉවත බලාගෙන සිනාසුනාය.

පසුවට යමක් ….

හිඟන්නාට තුවාලය මෙන් බොහෝ මිනිසුන්ට තම දුප්පත්කම විකුණාගෙන කතහැකි ඉල්ලමකි. ඔවුන් සිතන්නේ සල්ලිකාර මිනිසුන් සිටින්නේ තමන් වෙනුවෙන් වියදම් කිරීමට කියාය.

අවුරුදු දහ අට සම්පූර්ණ වන විට ම කිසිවෙකු සමග විවාහ වන, ජීවිතේ කිසිදු අරමුණක් නැති, ජීවත් වීමට රැකියාවක් පවා නොමැති තරුණ තරුණියන් සිතන්නේ, තමාගේ විවාහය අනිත් මිනිසුන් නඩත්තු කළ යුතු බවය. කිසිදු සූදානමක් නොමැතිව විවාහ වී, තමාගේ මගුල් ෆොටෝ එක පවා සහනාධාරයක් ලෙස ලබාගැනීමට පිරිසක් බලා සිටී. ‘මේ ෆොටෝ එඩිට් කරලා, අපේ මඟුල් ෆොටෝ එක හදා දෙන්න කෝ. මගේ නෝනා හරි ආසයි’ යැයි ඉල්ලා ඔවුන් ෆොටෝ කීපයක් මුහුණු පොතට එක් කරයි. ඉතින් අනුකම්පාව පිරුණු, යැපෙන්නන්ට ම රුකුල් දෙන මිනිසුන්, ඔවුන්ට සැබෑ ලෙස ම මඟුල් ඇඳුම් අන්දවා ෆොටෝ ද රැගෙන දෙමින් පනින රිලවුන්ට ඉනිමං තනයි.

එම සිදුවීම් දකින බොහෝ මිනිසුන් සිතන්නේ මෙය තමාටද යමක් ඇති අයෙකුගෙන් ටිකක් ඉල්ලා ගැනීමට සුදුසු ක්‍රමයක් බවය.

යැපෙන මානසිකත්වයක් නැති, දිනන මානසිකත්වයක් ඇති මිනිසුන්ට ජීවිතය දිනීමට එක් අවස්ථාවක් පමණක් ප්‍රමාණවත් වුවද, යැපෙන මානසිකත්වය ඇති මිනිසුන් තමාට අවස්ථා සියයක් ලැබුණද, යැපීම හැරෙන්න වෙනත් කිසිදු අවස්ථාවක් තෝරා ගන්නේ ම නැත.

සමහර පුද්ගලයන් යැපුම් මානසිකත්වයක් සහිත පෞරුෂත්ව ආබාධයෙන් (Dependency Personality Disorder) පෙලේ. ඔවුන්ට දෙයක් පිළිබඳව තීරණ ගැනීම, තමාගේ කාර්යයක් තනියෙන් ඉටුකර ගැනීම, තනිව ගමනක් යාම වැනි බොහෝ දේ තනිව කරගැනීම අපහසු වන අතර, සියලු දේ සඳහා දෙමාපියන්ගේ, මිතුරෙකුගේ හෝ තව කෙනෙකුගේ සහාය පතයි.

දරුවෙකුගේ යැපෙන මානසිකත්වය ඉවත්කල යුත්තේ කුඩා කාලයේ සිටමය. දරුවෙකුට කුඩා වයසේදීම ගැලපෙන පරිදි වගකීම් පවරා, ඔහු හෝ ඇය එම වගකීම් ඉටු කල පසු නියමිත අගය කිරීම ලබා දිය යුතුය. එවිට ක්‍රමයෙන්‍ යැපෙන මානසිකත්වයක් නැති, දිනන මානසිකත්වයක් ඇති අනාගත පරපුරක් බිහිවනු ඇත.

බාලිකා හේවගේ විසින් ලියන ලද ලිපියකි.

Business HUB පේජ් එකේ සම්බන්ධ වෙලා ඉන්න බොහොමයක් අයත් යැපුම් මානසිකත්වය තියෙන අය. දියුණු වෙන්න ලබාදෙන එක අවස්ථාවක්වත් ප්‍රයෝජනයට ගන්නේ නෑ. දැනුම ලබාදෙන ලිපියක් කියවන්නේ නෑ. කම්මැලි කමට Details Please කියා පණිවිඩ එවනවා. හැමදේම පහලවෙනකම් බලාගෙන ඉන්න අය ඉන්නේ. අපේ පේජ් එකෙන් අපි ඔබට ආධාර දෙන්නේ නෑ. දියුණු වෙන්න මග පෙන්වනවා පමණයි. දියුණු වීමේ වගකීම ඔබ සතුය.

සැ.යු : උපුටාගැනීම් ඇතුලත්ය. එම උපුටාගත් කොටස්වල අයිතිය කතෲ සතුය.

Business HUB Sri Lanka | ව්‍යවසායකත්ව අත්වැල

TechLabs Innovative Solutions International (Pvt) Ltd

#businesshubsrilanka #techlabs #charityshop #daneshedirisooriya #business #swayanrakiya #onlineearning #entrepreneur #selfemployment #emoney #Technopreneurs #සිතුවිල්ල #charityshopsithuwilla #sithuwilla #businesshubsithuwilla